"EINE VAN OOS " Toine en Chris Daamen

(Uit ons clubblad "Floor the Throttle" december 2011)

Dat de dagen merkbaar korter en kouder worden mag zeker geen reden zijn om niet meer aan MG te denken  laat staan aan “eine van oos”.
Ook zal er over een paar dagen de rit van onze Jos zijn om het jaar af te sluiten. (“Nacht van de doenker wegskes 2011”)



We schrijven vandaag 1 november en hadden gepland om er rond 20 oktober aan te beginnen, maar het liep – helemaal buiten onze wil - weer eens mis.  We hadden namelijk nog een kleine vakantie genomen op het Grieks eiland “Kythira”, een klein eiland van 30 op 15km, erg klein dus. Op woensdag 19 oktober zouden we terug naar huis komen, maar die gekke Grieken gooiden roet in het eten want vanaf die woensdag legden zij heel Griekenland plat met hun staking. Gevolg: twee dagen geen vluchten en niet van het eiland af te geraken. En toen ze hun staking beëindigden zaten alle vluchten gelijk afgeladen vol. Dus ipv. woensdag werd het zondag en meerprijs van zo’n 6 à 700 euro. Dan zondagnacht thuis komen en maandag morgen direct terug gaan werken. Er zijn fijner dingen hoor.
Dus na onze eerst werkweek hebben we contact genomen met onze “eine van oos” niet echt met hem zelf maar wel met zijn vrouw. (ze wist het al van 5 september dat we hem gingen vragen)
Het is inderdaad ditmaal iets anders gegaan dan op onze normale werkwijze. Normaal gebruiken wij namelijk een lijst met een rekenformule die wij alleen kennen, en “hij” stond er op aangekruist als kandidaat “eine van oos” maar niet voor nu. Wat is er dan gebeurd , wel we zijn met onze MG Club Limburg op zijn rit geweest op 4 september te Turnhout en daar werd ik meteen aangesproken door twee leden van onze club. Hoe en wat ze vroegen lees je in mijn slotwoord en mijn bevinden over “eine van oos”.
Dus neemt Micheline contact op met de vrouw van de “eine van oos” om een dag vast te leggen want ik was 4 dagen vrij.

E -mail van vrouw des huizes :

Toen ik hem na het telefoontje van Micheline ging zeggen dat hij de volgende van oos was, werd hij heel stil. Na een tijdje zei hij: “Er zijn toch nog heel wat andere mannen die ze kunnen interviewen vooraleer ze mij moeten nemen he. Dat is straf.” Maar hij belde wel meteen naar onze dochter om het nieuws te vertellen. Het zijn de kleine dingen die het hem doen. Daarom wilde ik jullie nog even heel hartelijk bedanken en laten weten dat jullie vandaag meer gedaan hebben dan een interview afnemen. Jullie hebben vandaag weer iemand heel blij gemaakt.


Ja beste lezer van “eine van oos”  zet er u even makkelijk bij want wij stellen u niemand minder voor als Toine Daamen.
Toine is allicht door iedereen in de club gekend en is er ook steeds bij ondanks dat hij in Turnhout woont. Veel mensen in de club hadden zeker niet gedacht dat hij van zover is, maar eerder een Limburger met een Antwerpse tongval .
Eenmaal aangekomen worden we verwelkomt door Chris (vrouw van Toine) en  Ann (dochter) en natuurlijk door Toine himself.
Mijn eerste vraag aan Toine was wat de grote garage naast het huis dan wel was.
“Wel” zei hij “dat was vroeger een kolen opslagplaats en nu mijn garage waar mijn MG ’s staan en waar ook mijn werkplaats is.”
Dan maar meteen wat foto’s schieten en terug naar binnen om ons interview te starten.

Waar en wanneer ben je geboren?


Geboren ben ik te Poppel, een deelgemeente van Ravels, op 17 oktober 1954. We waren thuis met 3 jongens. Ik was de oudste, dus alles wat ik niet mocht, mochten de anderen wel. Mijn vader werkte in een tegelfabriek en ons moeder deed het huishouden. Onze pa kweekte daarbij ook nog varkens als bijverdienste. We moesten dan ook regelmatig helpen in de stallen.
Mijn moeder kwam van Rotterdam. Zij had conservatorium gedaan en kon heel goed piano spelen. Zij heeft de koster van Poppel indertijd nog op het orgel leren spelen. Mijn ouders hadden elkaar leren kennen op de acht van Chaam, een bekende wielerwedstrijd.

Hoe was je jeugd en je studies?

Mijn jeugd was heel gewoon, dikwijls wat kattenkwaad uitsteken. Ik heb wel nooit gevoetbald of gefietst of kampen gebouwd, zoals de buurjongens. Wij speelden met brommers, motors en auto’s. Alles uit elkaar halen, van twee brommers één goede maken, dat was dagelijkse kost. We woonden ook vlakbij de bossen en heel veel weilanden. We konden daar naar hartenlust rondcrossen.
Ik denk dat ik een jaar of 5 was, toen ik een hooimijt in brand heb gestoken. Het was niet echt de bedoeling, maar ik wilde met het buurmeisje gewoon wat ajuinen stoven. Wat doe je zoal als je een beetje verliefd bent. Ik had boven op de hooimijt wat hooi bij elkaar geveegd, de juin erbovenop gelegd en het bergje hooi aan gestoken. Ik had er geen erg in dat het vuur de hele hooimijt in lichterlaaie zou zetten. Ze hebben de boerderij toen maar net kunnen redden van het vuur.
Samen met mijn broer had ik een spelletje verzonnen. Met de brommer rond het huis rijden: de een reed rechtsom, de andere linksom en dan om het snelst op de hoek zijn. En dat ging eigenlijk heel vlot totdat we eens tegen elkaar botsten en onze pa met de fiets kon gaan werken.
Ook pijl en boog maken was een van onze favoriete spelletjes. Maar we vonden de punten eigenlijk niet scherp genoeg. Dus vonden we niet beter, dan een pijltje van een vogelpikspel erop te zetten. Dat ging heel goed, maar mijn oudste broer vond het niet zo prettig toen hij een pijltje in zijn voorhoofd kreeg. Onze pa kon er helemaal niet mee lachen en ik kreeg in de plaats van een pijltje een lap rond mijn oren.
Ook ben ik bij de fanfare geweest. Ik speelde daar trompet , maar lang heeft dat niet geduurd want we gingen veel liever met de brommer crossen.
Leren was niets voor mij en dus ging ik vanaf 15 jaar op leercontract voor automonteur. Dat was in een garage van Jaguar en Alfa Romeo. In die garage ben ik dan ook blijven werken tot mijn legerdienst. In het leger mocht ik ook aan vrachtwagens werken en heb ik mijn rijbewijs C behaald. Als we moesten gaan sporten, zetten we een vrachtwagen zonder wielen voor de mess. We kregen dan de dringende opdracht die eerst te maken. Dat duurde dan altijd precies zo lang als het sporten.
Toen ik na een jaar het land dienen terugkwam, werd de zaak overgenomen door een garage in Geel. Maar dat was elke dag ver rijden en toen de buurman kwam vragen of ik niet bij hem in de Volvo garage wou komen werken, heb ik niet lang getwijfeld. Daar heb ik het maar 1 jaar volgehouden, want ik had een accident gehad met de moto. En toen moest ik van mijn baas een keuze maken: of daar werken of de moto. Die keuze was snel gemaakt: bazen genoeg.
Door dat leger heb ik ook nog jaren op de zwarte lijst gestaan in Holland. Ik heb mijn legerdienst volbracht in Lüdenscheid in Duitsland. Als je rookte, kreeg je elke maand 30 pakjes sigaretten aan een zeer schappelijke prijs (taksvrij). Ik rookte die niet allemaal op en ik had er ook nog bijgekocht
van mijn makkers, toen ik na twee maanden een weekend naar huis mocht. Mijn maat die met mij mee naar huis reed, had hetzelfde gedaan. Bij de grensovergang in Venlo moest je toen nog aan de kant, je passen afgeven en aangeven of je iets het land binnen bracht. Wij hadden natuurlijk niets aan te geven, toen de douanebeambte het idee kreeg om de auto te controleren. De bagage werd nagekeken en de Hollanders vonden onze sigaretten. Die moesten volgens de wet ingevoerd worden, maar de ‘onwetende’ Toine dacht dat dat niet moest omdat ik die sigaretten van het Belgische leger gekregen had en naar België reed. Toen gingen de douanen verder zoeken en vonden ze nog meer sigaretten in de vuile was, schoenen en sokken van mijn maat verstopt. Mijn verhaal werd toen ook niet meer geloofd en mijn hele auto werd uitgekleed en doorzocht. Zelfs de achterste zetel haalden ze er uit! Het resultaat was: alle sigaretten kwijt, een boete van een dubbeltje (10 cent) per sigaret en nog een extra boete erbovenop. Jaren later gingen ze nog steeds even bellen als ik daar de grens passeerde.

Dan ben ik in een ijsroomfabriek gaan werken om het wagenpark te onderhouden. Ondanks dat ik er tijdelijk economisch werkloos werd, maar was ik er toch bijna iedere dag aanwezig. Dat was echter niet de bedoeling en daarom ben ik naar een BMW garage verhuisd, later nog naar een VW garage en mijn laatste jaren bij Mitsubishi. Ik heb altijd aan personenwagens en lichte vrachtwagens gewerkt, maar in 2008 schakelde de zaak waar ik werkte volledig over op grote en zware vrachtwagens. Omdat ik aan mijn rug geopereerd ben, was dat werk te zwaar en kreeg ik mijn ontslag om medische redenen. Gelukkig deed ik al jaren onderhoud van personenauto ’s in bijberoep en dat doe ik nu nog altijd.

Hoe heb je je vrouw Chris leren kennen?

Dat was in het jeugdhuis “ Kidboys”  op 4 april 1975. Chris was toen 17 en ik heb er verdorie veel moeite moeten voor doen. We hebben toen 2 jaar verkering gehad en op 1 september 1978 zijn we getrouwd. Samen hebben we een dochter Ann, ook gekend in de MG club.  Zij is geboren in 1984.
Ons Ann rijdt soms wel eens een rit mee met de auto van mij en dan neemt ze ook wel eens mijn schoonmoeder mee. Ons Anneke verandert compleet als ze in de auto stapt. Ze krijgt dan plots een hele zware voet, net zoals ik eigenlijk. En het voorbij steken heeft ze van mij geleerd dat noemen we slipstreamen.
Ons Ann heeft ook al eens een weekend meegereden. We hadden de B toen nog maar pas en eigenlijk had ze er nog maar één keer mee gereden voor we op weekend vertrokken. Ze moest dan al direct de MG-weggeskes van Jos mee op. Maar ze kon toch maar mooi bijblijven.

Gaan jullie vaak op vakantie?

Vroeger gingen we elk jaar. In het begin deden we alles met de moto, dat was in de tijd voor Ann geboren werd. Heel vaak naar Duitsland, maar ook Italië, Zwitserland, Frankrijk en Engeland hebben we bezocht. Later zijn we dan met de auto erop uit getrokken en nu doen we eigenlijk alleen nog maar ritten.

Wat waren of zijn je hobby?

In mijn jonge jaren ging ik veel vissen. We reden dan naar de Biesbossen in Holland, een mooi stukje natuur. Rustig in een bootje over het water kijken in de vroege morgen, dat deed ik graag. Maar ik begon meer en langer uit te gaan en de laatste keer dat ik ben gaan vissen, ging het niet zo goed. We waren de avond ervoor stevig op stap geweest en eigenlijk heel laat of vroeg, dat is zoals je het bekijkt, aangekomen. Een uur daarna hadden we al afgesproken om te gaan vissen. Eigenlijk ging ik dus met een goei stuk in mijne frak op stap. Om mijn visvoer te maken had ik een koordje aan een spons gedaan. Die liet ik dan zo in het water zakken, want ik was bang dat als ik voorover moest buigen, dat ik dan in ’t water zou vallen. Dan ben ik met mijn zatte botten ook nog eens op mijn stok gaan staan en dat was het einde van het vissen.

Daarna alles wat moto betreft, ik had toen een Suzuki, nu een BMW 1100. Toen ik 15 jaar was, heb ik zelfs 2 Adlers gehad. Dat waren toen al oldtimers, had ik die maar gehouden. Maar die dienden meer om mee te crossen en ik zaagde daar dan de spatborden af.
Mijn eerste BMW was een witte, net zoals de politie had in die tijd. Ik had er ook een sirene opgezet en met die sirene kon ik natuurlijk iedereen goed voorbijsteken. Iedereen dacht dan ook dat ik een politieagent was. Ik weet nog goed dat we richting Oostenrijk reden en dat ik werd tegengehouden omdat de moto teveel op die van de politie leek. Ook grappig om even te vertellen, is dat we eens aan het toeren waren toen wij plots een hevige regenbui in onze nek kregen. Dus stopten wij even onder een brug om onze regenpakken aan te doen. Maar we passeerden een Hollander en die stopte ook onder de brug. Hij dacht dat ik politie was en een controle wilde uitvoeren.


Met de Suzuki heb ik eens serieus een bocht gemist. De benzinetank vloog over de elektriciteitskabels. Ik had toen redelijk veel gebroken en moest in een schelp liggen omwille van een ingedeukte wervel. Eigenlijk mocht ik niet teveel  bewegen, maar je weet onkruid vergaat niet.  Alles was genezen en Toine klom terug op zijn moto die hij intussen goed gerepareerd had.

Waar ben je zelf trots op?

Ik ben zeer blij met mijn moto en mijn oldtimers maar zeer tevreden dat Chris het ook allemaal graag doet.
Ik heb ook eens een beker gewonnen met mijn A. Er was een oldtimer- en tuningshow tijdens de braderij in de winkelstraat en ze hadden gevraagd of ik mijn A daar wou zetten. De bezoekers mochten dan stemmen op de mooiste wagen. Ik had de tweede prijs en stiekem ben ik daar nog altijd heel blij mee.
Ik was ook blij verrast toen jullie mij vroegen voor “Eine van oos”. Ik ben daar toch wel trots op, want dat betekent toch dat die Turnhoutenaar aanvaard wordt in de club.

Wat is nog je doel?

De GT nog verder afwerken. En als die klaar is willen wij nog heel lang rondtoeren, want dat is iets wat ik zeer graag doe.



Wat was je eerste auto?

Mijn eerste auto was een Kever. Ik was 18 en mijn Kevertje was net zo oud. Ik ben daar natuurlijk ook mee over kop gegaan: Toine in het ziekenhuis en Kevertje naar ‘t kerkhof. Ik kocht dan een Triumph Herald, maar daar was de motor van versleten. Ik heb daar dan een motor van een Spitfire ingestoken, terwijl ik met mijn schouder in het gips zat. Eigenlijk zat mijn hele arm mee ingepakt en ik had de gips wat bijgeknipt, zodat ik mijn hand beter kon bewegen. Ik kon dan ook veel beter auto rijden. Mijn broer Gerard was eigenlijk uit hetzelfde hout als ik gesneden. Even zot van alles wat een motor en wielen had. Er ging dan ook geen jaar voorbij of één van ons tweeën had in het ziekenhuis gelegen.
Daarna heb ik nog een  Alfa Romeo Guilia gehad. Eigenlijk waren dat er twee: de voorkant van de ene en de achterkant van een andere auto netjes aan elkaar gelast. Ik kon daar toch vlot 200 km/uur mee halen. Toen we trouwden, kocht ik een Toyota Celica ST als uitzet.



Daarna volgden nog 2 BMW’s en een Mitsubishi, nu rijden we met een Mercedes.
Eigenlijk heb ik nooit nieuwe auto ’s gekocht, maar altijd jonge accidenten die ik dan opmaakte. Alleen de Mitsubishi en de Mercedes heb ik nieuw gekocht.

Hoe ben je eigenlijk bij MG terecht gekomen?

Je weet, ik ben begonnen met een moto en was dan ook bij een club.  Jef Lenaerts was daar ook bij en op zekere dag stopt die hier met een MG. Chris was daar meteen weg van en dus ben ik wat rond gaan kijken. Ik had al eens oldtimers gehad, twee Tractions en een Moskvitch. Maar daar was zoveel werk aan, dat ik ze maar doorverkocht heb. Ik heb dan mijn eerste MG gekocht in Hoogstraten, dat was de A. Hij was eigenlijk rijklaar, maar ik heb er zelf toch nog heel wat aan gesleuteld en omdat de eerste lak van slechte kwaliteit was, hebben wij hem 2 x gespoten. Via Jef ben ik dan bij de club gekomen.
Dan als tweede heb ik een MG B gekocht, hij was bordeauxrood, maar Chris vond dat niet zo mooi. Het was ook een rubberbumper en ik heb die helemaal aangepast. Ik heb hem toen maar paars gespoten. Ons Ann had het liefst roze gewild, maar daar ging ik toch niet mee akkoord.
Ann onderbreekt Toine even en vertelt:  “Weet je nog dat je met Sinterklaas niet thuis was toen mama en ik van het werk kwamen? Wij met ons tweeën maar wachten en wachten totdat we plots een gerommel hoorden. Papa was in Warenborgen (NL ) geweest en had er een MG B GT gekocht mooi van kleur, oranje namelijk, echt Hollands dat is ongeveer 4 jaar geleden.”

Wat vind je van onze club?

Het zijn allemaal gewone mensen; geen triple A mensen, zoals men dat zegt. We zijn bij de club van Limburg omdat de Limburgers heel sociaal en gemoedelijk zijn.



Wat drijft je naar onze club want jullie moeten toch iedere keer een hele afstand afleggen eer je bij ons bent?

We vinden het gewoon fijn om onze vrienden terug te zien, we hebben dan ook zo een beetje ons vast kliekje waar we steeds mee samen blijven. Jullie zijn echte vrienden van ons om nog even aan te kaarten.
Maar ook alle andere leden die vaak rijden, kennen we bijna allemaal goed. We praten dan ook gemakkelijk met iedereen en voelen ons echt thuis in de club.
Eigenlijk vinden we het helemaal niet plezant om dichtbij een rit te rijden. We zijn het gewoon om eerst een tijdje te rijden en dan aan de rit te beginnen. Daarna moeten we dan ook nog een stukje naar huis en is onze dag goed gevuld. Als we dichtbij rijden, zeggen we altijd tegen elkaar: is ’t nu al gedaan? We rijden ook altijd op, voor ons, onbekende wegen. Als je ons de ene week langs de noordkant een dorp laat inrijden en de volgende week langs de zuidkant, merken we dat pas als we het kerkje in het midden van het dorp herkennen.

Is er iets in de club wat je bijgebleven is of meegemaakt hebt.

Onze recente vakantie of weekend bij MG. Onze auto begon kwistig benzine rond te strooien, onze vrienden bleven bij ons en de carburator werd geopereerd op een picnicktafel. Gereedschap van Jos Macken, technische hulp van Andre Vanhees, de helpende handen van Angelo en jou Marc, dit alles werd gedaan zonder mopperen, er werd heel vanzelfsprekend hulp aangeboden. Ook na het weekend kregen we nog heel veel telefoontjes en e-mails om te vragen of we goed waren thuis gekomen, dus daaraan merk je toch dat we een hechte groep zijn en echte vrienden hebben. Ook vinden we Jos Laureyn een gewone en fijne vent want we weten zeker als hij er niet meer is om de ritten of de weekends te organiseren zal alles een paar niveaus lager zijn. Wij gaan dus echt naar de ritten voor de gezelligheid.
We hebben ook mee gedaan aan de filmopnames voor het gordijnpaleis van Ollie Hartmoed. Ze hadden me daar een zwarte overjas en das aan gegeven en een hoed opgezet. Mijn vrouw en dochter zeiden dat ik precies een notariske was. Ze vonden dat ik er zo goed uitzag met m’n sjieke kleren en ze hadden beloofd dat ik zo ’n hoed kreeg voor mijn verjaardag, maar ze zijn dat vergeten, denk ik.


Is er een rit of iets dergelijks wat je steeds zal bij blijven?

De drie weekends overzee zullen steeds bijblijven want die waren super. Ons eerste weekend was de Champagne, toen zijn we nog in panne gevallen met de schokdempers. We hebben dat toen kunnen repareren en verder aan het weekend kunnen deelnemen.

Je hebt al drie maal zelf een rit georganiseerd ga je het nog blijven voortdoen?

Ja zeker de TAXANDRIARIT.  We hebben ook ieder jaar meer inschrijvingen: het eerste jaar waren het 50 auto’s, de tweede maal  70 en dit jaar 98. Daarmee zitten we wel aan onze limiet. Nog meer auto ’s is niet meer plezant. Je kan dan bijna geen stopplaatsen meer vinden met voldoende parkeergelegenheid en als de groep te groot wordt, is ook de gezelligheid weg.
De rit voor volgend jaar is ook al bijna klaar. Ik heb natuurlijk ook de hulp van Chris en Ann, want zij doen dat perfect en graag.  Wanneer Ann echter de rit – samen met Chris - voor de 4de  maal gereden heeft en Chris wil het nog eens overdoen om dubbel te checken vindt zij het wel welletjes geweest. Volgend jaar gaan we weer de grens over, richting Breda.
Chris werkt ook uren en uren aan het roadbook. Daar moet er nog een pijltje wat verschuiven en daar klopt de bocht niet helemaal. Ze zegt dat ze daar van ontspant, maar ik krijg er de zenuwen van. Ze maakt ook een lente, herfst- en winterversie van het roadbook, met aangepaste foto ‘s. Die bewaren we voor later als we oud zijn. Dan kunnen we daar nog eens rustig in bladeren.

Zou je nog iets willen veranderd zien in de club?

Wat goed is moet je zo laten, dus waarom dan iets veranderen.

Heb je veel vrienden in de club?

Iedereen is mijn vriend, je hebt steeds iemand om mee te praten en de sfeer is geweldig goed, ik zeg dan ook steeds “ kritiek geven is makkelijker dan zelf wat te doen”.

Vind je steeds de weg op de ritten?

Ik heb de beste navigator en een beetje verkeerd rijden hoort er ook wel bij. Chris heeft daar eens een tekstje over geschreven en in het clubblad laten zetten. Daar was ik niet echt gelukkig mee, maar achteraf kon ik er wel mee lachen.

Wat vind Chris van het hele MG gebeuren?

Zij is even zot van de club als ik. De hobby van mij is uiteindelijk ook de hobby van Chris geworden. Ze rijdt ook graag met de B. Daarom hebben we de afspraak gemaakt dat zij altijd naar huis rijdt. Ik kan dan ook rustig een pintje drinken bij de aankomst en Chris tuft dan blij naar huis.

Waar heb je een hekel aan?

Niet echt een hekel , maar de mensen moesten wat actiever zijn in de club. Er zijn zoveel leden maar je ziet ze eigenlijk nooit en dat is
toch wel jammer, maar ze weten eigenlijk niet wat ze allemaal missen.
Waar ik wel  een hekel aan heb, zijn mensen die aan de linkerkant van de snelweg blijven rijden. Je moet die dan langs rechts voorbij omdat zij te koppig zijn om aan de kant te gaan, daar kan ik het van krijgen! Ook mensen die niet pinken op een rotonde. Je staat dan braaf te wachten  voor niks.

Hoe denk je over de crisis?

Door de crisis ben ik voor een stuk mijn werk kwijt geraakt.  Als de zaken beter gingen, was mijn werkgever nooit omgeschakeld. Ik was toen ook al 54 en geen enkele baas zat op zo ’n ouwe rakker als ik te wachten. Ik heb nog het geluk dat ik een bijberoep heb en dat ik dat nog mag verder doen. Dat is nu toch al ongeveer 25 jaar dat ik ook thuis het onderhoud van personenwagens doe en zo blijf ik toch bezig. Maar we moeten er geen boterham minder om eten en zeker geen rit minder om rijden.

Wat is je levensmoto?

Gezond en actief blijven.

Klopt het achter iedere man staat een sterke vrouw?

(Chris staat op dit moment met haar vingers op de schouw te tikken zo van nu gaan we het horen)
Dat is inderdaad zo, ik heb een hele sterke vrouw. En Ann voegt daar nog aan toe: achter iedere sterke vrouw, staat een sterke dochter.

Als je mocht kiezen waar zou je dan naar toe gaan voor het weekend 2012?

Als ik mocht kiezen zou het Engeland worden en dit vooral voor de  landschappen en je kan natuurlijk eens links rijden wat je hier niet mag.

Zou je nog een andere MG willen hebben?

Een RV 8 van de jaren 90, maar voor die oldtimer is, moet ik toch nog een tijdje wachten. Ik zal het ook maar niet te hard zeggen, want mijn vrouw vindt dat we MG ’s genoeg hebben.

Zo we zijn er door, ja Chris is opgestaan en begint naar de keuken te lopen om te kokkerellen.
Ze had ons al gezegd als jullie van zo ver moeten komen zorg ik wel voor het avond eten.
En ja lekkere tagliatelli  met stoofvlees of bolognaise saus, HEERLIJK en natuur een lekker glas wijn er bij.
Wat ons ook is opgevallen, we wisten het al langer maar dat deze familie met hun drieën een echte close band heeft, vooral Ann is zeer met haar ouders begaan.

Hoe zit Toine in elkaar.

Tijdens het interview is mij op gevallen dat Toine een grote motor fan is, maar nu enkele keuzes heeft gemaakt om samen een hobby te hebben en dat is MG,
Dat we Toine en Chris heel vaak zien op onze ritten in Limburg is dat ze nu ook “eine van oos “zijn ,
ja dat heeft bij vele de doorslag gegeven.
Ja elke keer +/- 80 rijden tot Limburg dan een rit doen en ‘s avonds weer 80 km naar huis.
Dat zijn de mensen in de club ook opgevallen ,en daarom hebben ze me aangesproken met ,” Marc heb je nu gezien wat die mensen doen bij elke aanwezigheid van hun bij ons ritten” .
“ Wat zij doen doet niemand in de club hun na , je moet hun nemen de volgende keer”!
En daar konden we niet omheen ,we moesten deze mensen gelijk nemen .
Toen ik thuis de tom tom instelde om te vertrekken gaf die aan 97 km, je moet het maar doen he!
Ook staat Toine al een jaar of 5 in de top 5 van het clubkampioenschap.
Micheline, ik en hele de groep in de club kunnen alleen maar bewondering hebben voor dit koppel.
Zo gedreven zijn van MG Limburg , maar nu kunnen ze niet meer terug !!! ja ze hebben in de club een bijzonder vrienden clubje waarbij gelukkig ook wij bij zijn, en ja ze kunnen ons niet missen en wij hun ook niet.
Ja mensen er zijn belangrijker dingen in het leven, maar vrienden boven alles.

Mijn conclusie over Toine.

Toine is al van zijn 14 jaar al met sleutels bezig en nu nog en heeft het ook als beroep gedaan.
Je ziet ook aan Toine zijn handen, het zijn echte werkhanden.
Maar als hij begint over auto’s en onderdelen kan ik hem echt niet volgen.
Ook aan zijn foto’s te zien van vroeger , heeft altijd aan auto’s gewerkt ook aan die 2 Tractions en Moskvich  van in die oude Franse films ,die heeft hij ook gehad.
Ik weet wel dat Toine enorm trots gaat zijn, dat hij ook als “eine van oos”  beschouwd wordt. Ze zijn daar goed geadopteerd bij die Limburgers!

Mijn bevinding over Toine

Toine je ben een super kerel , heb al veel meegemaakt en vooral vanaf 2008 de dag dat hij zijn werk kwijt geraakte , Maar gelukkig heb je Chris en je dochter Anne die je zeer goed opvangen .
Dus toine  vanaf nu “eine van oos “ je hebt het goed gedaan ,we zijn in de club fier dat we jullie er bij hebben en zien jullie ook steeds graag op ons ritten.

Dit vonden we fijn van Toine

De dag na ons interview moesten de familie Daamen naar een familie feest ,en wat blijkt !? de mascotte van MG Limburg moest ook mee , Mooi he .

Slot woord

Toine je was de 15de “eine van oos” en de laatste van 2011.
Je weet nu Toine dat iedereen in de club meer van je weet nu je “eine van oos” bent dat moet je er maar bij nemen .
Toine  daar kan je niemand meer vanaf halen ,ja van de troon  geniet er maar van dit heb je verdiend, met dank aan je super gemotiveerde vrouw.
Of Toine echt die “eine van oos  “ is JA hij is het niet geworden ,maar hij was het al en wij hebben het ontdekt!!
Ook bij deze danken we Toine, Chris en Ann voor de gezellige avond en voor het lekker eten ,wat niet steeds moet maar Chris stond er op ! DANK JE WEL HIERVOOR.
Nog even wat recht zetten ivm mijn vorige verslag , ik ging iemand nemen die zijn foto op de web site heeft staan onder  ME AND MY CAR of smoelenboek , maar Toine staat er ook op. dus bij deze opgelost.
Zo ik ga het hier bij laten en alles mooi  versturen naar onze vriend Bart Gheelen die dan op zijn beurt de beste  foto’s toevoegt en de tekst nog eens overleest en corrigeert ,heb er volle vertrouwen in..

Voor 2012  Wensen we alle lezers  van “eine van oos” tevredenheid  toe  en gezondheid.! Meer moet dat volgens ons niet zijn .

Voor 2012 hebben we al iemand op het oog !!
Hij rijdt in een MG en heeft er twee en het is een man.
Zijn ….. rijdt ook in een MG. Rara.?
Meer kan ik  niet zeggen anders ken je hem al, hij zelf weet  nog van niets.
dus als je het weet mondje dicht.

Reacties of suggesties graag op mijn bekende email : marc.neven@telenet.be.

Marc & Micheline